ჰაუს

ახალი წელი (არ) მოდის

პირველი, რაც ახალი წლის ხსენების მიდგება თვალწინ, საბჭოთა მულტიპლიკაციური ფილმები და დაორთქლილი ფანჯრებია. მულტფილმები როგორც ჩანს სახალწლო არდადეგებს უკავშირდება, როცა უზრუნველ ბავშვს სხვა საქმე არა აქვს, ტელევიზორში მულტფილმების ყურების და სასუსნავების განადგურების გარდა. მოგონება დაორთქლილი ფანჯრებზე კი კიდევ უფრო ადვილი ასახსნელია: ახალი წლის მოლოდინში სახლში იმდენი კერძი კეთდებოდა, რომ მიხაკ-დარიჩინის, მოხარშული ნიგვზის, ვანილისა და სხვა საოცარი სანელებლების სურნელოვანი ოხშივარი სახლის ყველა კუთხეში აღწევდა და ფანჯრის მინები ჯერ იბურებოდა, მას შემდეგ კი რაც ყვავილებს, გულებს და მარტივ ქოხებს მივახატავდი, ტირილს იწყებდა.

თუმცა არც ერთი ახალი წელი არ ყოფილა ისეთი, როგორიც წარმომედგინა. ახალ წელს არასდროს არ თოვდა, მიუხედავად იმისა, რომ მთელი დღეები ვნატრობდი.

მინდოდა ნაძვის ხეზე ბოლო ფერადი მინის ბურთი ზუსტად შუაღამეზე დამეკიდა, 12 საათზე, მაგრამ არ გამოდიოდა.

ვცდილობდი მაგიდა ძალიან ლამაზად გამეშალა, მაგრამ სულ რაღაც 15 წუთში ყველაფერი ირეოდა.

ვერ ვახერხებდით 12 საათზე ყველანი ერთად ვყოფილიყავით მაგიდასთან, ხან ვის გამოუჩნდებოდა საქმე, ხან ვის.

თანდათან შევეჩვიე იმ აზრს, რომ ახალი წელი სხვა არაფერია, თუ არა უქმე დღე, როცა ყველა შოკოლადს აჩეჩებს ერთმანეთს, ყველა მთვრალია და ზომაზე მეტად დანაყრებული. მქონდა მცდელობა სრული იგნორი გამეკეთებინა ამ დღისათვის და რათქმაუნდა მქონდა რამდენიმე კარგი ახალი წელი.

წელს დავნებდი. მინდა დავიბრუნო დღესასწაულის შეგრძნება, მოვრთო ნაძვის ხე, ვუყურო საახალწლო ფილმებს, ფლეილისტი გავაკეთო, განსაკუთრებული კერძი მოვამზადო და დაორთქლილ ფანჯრებზე რამე დავწერო.
რათქმაუნდა შორსა ვარ იმ აზრისაგან, რომ ახალ წლის შემდეგ ყველაფერი გადასარევად იქნება, მაგრამ კარგი რაღაც-რაღაცაები მაინც მოხდება. ახალი წლის შემდეგ გამოვა წიგნი ძველ ბათუმზე, რომლის შექმნაში სხვა ადამიანებთან ერთად, ჩემი წვლილიცაა, მეგობრებთან ერთად წავალ ბაკურიანში, სადაც იმედი მაქვს იქნება თოვლი და ბევრს ვიგუნდავებ და სახლში დაბრუნებული დავლევთ გლინტვეინს, პრესკაფეში გვექნება ძალიან სახალისო ფოტოგამოფენა და ასე შემდეგ.

კაცმა რომ თქვას, არც ისე ცუდია ახალი წელი.

ეს ფილმი კი გამახსენდა იმიტომ რომ ყველაფერია ერთად, თოვლი, ფეიერვერკი, სიყვარული, შეხვედრა, ახალი ცხოვრება და ყველაფერი ის, რაც სინამდვილეში ძალიან იშვიათად ხდება ერთად და თან ახალ წელს.




ნებისმიერ შემთხვევაში, ელით თუ არა, მაინც გილოცავთ! :)

მოკალი ბილი!!

უსათაურო

სწორედ მაშინ, როცა ფიქრობ, რომ ახალ სიცოცხლეს იწყებ და ყველაფერი გენიალურად იქნება, რაღაც ხდება ჯეკ, უმნიშვნელო, გულისმომწურავი კონფლიქტები გარშემომყოფებთან და საკუთარ თავთან, კიდევ უფრო მეტად გიჭირს სიზმრებიდან გამოფხიზლება და ყველაზე საიმედო ადგილი სახლის ის კუთხეა, სადაც არავინ მოგძებნის.


ნოემბრის ბოლოს გამოგონილი ოპტიმიზმიც გაიძურწა და დაღლილობის გარდა არაფერი დატოვა.


როცა ყველა უმნიშვნელო წყენას ყელში მომდგარი ბურთივით ყლაპავ და არც თოვლი გიხარია, უნდა დანებდე ჯეკ, ცოტა ხნით მაინც, თორემ ხომ ხედავ, არაფერი გამოდის იმედგაცრუებისა და მოწყენილობის გარდა. 

არავის აჩვენო რომ სუსტი ხარო. კარგი რა ჯეკ, ვის რა ჯანდაბად უნდა  პლასტმასის ღიმილი. 

23 ლარიანი ბილეთი ჯოჯოხეთში

 შპს საქართველოს რკინიგზასთან წინადადება მაქვს. გაზარდოს ბათუმი-თბილისის ღამის მატარებელზე ბილეთის ფასი, როგორც ეგზოტიკურ რვასაათიან ტურზე ჯოჯოხეთში. ყოველ შემთხვევაში, ის რაც მე ჯოჯოხეთზე მსმენია (ხვატი, ცეცხლის ენები, ადუღებული კუპრი ქვაბებით, მარადიული ტანჯვა) თანამედროვე, მოდერნიზებული, ეროვნული მატარებელის აღწერას ჰგავს.    

მატარებლის დაძვრიდან ერთ საათში კუპეში ჰაერი იხუთება, ბატარეები მთელი სიმძლავრით მუშაობს, ნელ-ნელა გასხამს ოფლი და „კოიკაზე" გაშოტილი მატარებლის დაჟატული ზეწრის ქვეშ იხდი ყველაფერს რისი გახდაც შესაძლებელია. ყველაზე მორცხვი მგზავრებიც კი ვერ უძლებენ სიცხეს და იხდიან. მდგომარეობას ამსუბუქებს კარის შეღება, (ისიც თუ გაგიმართლა და დერეფანში ფანჯარა იღება), მაგრამ მაშინ მზად უნდა იყოთ, რომ ყოველი გამვლელ-გამომვლელი, ასევე სიცხისგან ტანჯული მგზავრი შეგათვალიერებს (საქმე მაინც არაფერი აქვს და რა ქნას). თუ ჩემსავით გძულთ უცნობი ადამიანები მძინარეს რომ გაშტერდებიან, მაშინ კარი უნდა დახუროთ და კონსერვის კოლოფში ხარშვა გაგრძელდება. 

 კუპეში ისმის გმინვა, ხველა, კვნესა და ხვრინვა. 

 ნელ-ნელა ეჩვევი ხმებს და სადღაც დილის 5 საათისთვის, როცა თვალები გეხუჭება და მზად ხარ ამ გეენაშიც დაიძინო, ახალი განსაცდელი გევლინება. კარზე მთელი ძალით აკაკუნებს გამცილებელი რაღაც რკინის ნაჭრით და და ყოველ ათ წუთში დაგჩხავის, რომ ჩავდივართ, ტუალეტის კარს დაკეტავს თუ არ ადგები, არც იოცნებო თეთრეულის მოპარვაზე და საერთოდ როგორ ბედავ ძილს, როცა დანიშნულების ადგილას ჩასვლამდე ერთი საათის გზაა გარჩენილი.   

 ბაქანზე შუა ნოემბერში ჩამოდიხარ მაისურით, ბედნიერი ხარ რომ ცივა და დარწმუნებული არ ხარ, რომ მატარებლიდან ჩამოსულ ხალხს სუფთა ჰაერი ჩასასუნთქად ეყოფა.  

ნორას შია

ხუთი დღეა სახლიდან საერთოდ არ გავსულვარ, ვმუშაობ და პერიოდულად ფეისბუქზე ლინკებს ვათვალიერებ. ტელევიზორი გამუდმებით ჩართულია, მაგრამ ვინ უყურებს.

დღეს გაცარიელდა ყავის ქილა, გათავდა პური და გაჩნდა იდეა, ბლოგზე ყოველ შაბათს ერთი მოთხრობის ლინკი დავდო, შაბათის მოთხრობა. დვორსკის ჰქონდა კარგა ხნის წინ შაბათის ზოოპარკი, ერთ ფოტოს დადებდა რომელიმე ცხოველის და ეგ იყო სულ, დაახლოებით ამის მსგავსი იქნება.
 
 
ამ შაბათის მოთხრობაა სიბილე ბერგის „ნორას შია", მშვენიერი მოთხრობა, მე  მომწონს.
 49 წლის სიბილე ბერგი გერმანელი მწერალია, ამჟამად შვეიცარიაში, ციურიხში ცხოვრობს. თუ არ ვცდები „ნორას შია" ერთადერთი ქართული თარგმანი უნდა იყოს ამ მწერლის.



მომავალ შაბათამდე, კარგად დაისვენეთ :)

დაბრუნება, ორი ალმადოვარი და კინომუსიკა

პირველი პოსტის დაწერისას არ გეჩვენებოდათ, რომ ყველა წინადადება, რასაც კი აკრეფდით, ყალბი და არაფრისმთქმელი იყო?  კარგა ხანია ასე არ მიწვალია, ავკრიფე-წავშალე, ავკრიფე-წავშალე და მეტი არაფრის შეცვლას აღარ ვაპირებ. ბლოგი ძალიან მომენატრა, დავბრუნდი. თქმა არ უნდა, ძალიან „გაველურებული“ ვარ, მიჭირს ბლოგზე წერა, მაგრამ ვიცი, გაივლის, მთავარია ნავსი გატყდეს.  

დიდი ხანია ვგეგმავ პოსტის დაწერას საყვარელ საუნდთრეკებზე, ალბათ უფრო ვრცლად დავწერ კიდეც ოდესმე, მაგრამ ახლა უბრალოდ რამდენიმე ლინკს დავდებ, რომ მოუსმინოთ და თქვენც  „მოშინაურდეთ".  

სიმღერა ფილმიდან  „ბნელში მოცეკვავე".  მიუხედავად იმისა, რომ ლარს ფონ ტრიერი ცოტათი მძულს და ალბათ არასდროს მომინდება ეს ფილმი ხელმეორედ ვნახო, ეს სიმღერა ძალიან მიყვარს. ტექსტის ავტორი თავად რეჟისორია სხვათაშორის. და რათქმაუნდა ბიორკი, გადასარევი, ულამაზესი გოგო, რომლის გარეშე ეს ფილმი წარმოუდგენელია. 

ფინალური სცენა ფილმიდან  „კაბირიას ღამეები".  ფელინი, ნინო როტას მუსიკა და ჯულიეტა მაზინა.

„ბერძენი ზორბა", ბერძენი რეჟისორის, მიხალის კაკოიანისის ძველი სურათი, რომელიც ნობელიანტი მწერლის, ნიკოს კაზანძაკისის რომანის მიხედვითაა გადაღებული. მუსიკა საგანგებოდ ამ ფილმისთვის შექმნა ძალიან მაგარმა ბერძენმა კომპოზიტორმა, მიკის თეოდორაკისმა და ცეკვას, რომელიც ამ მუსიკაზე სრულდება „სირტაკის" სახელით ვიცნობთ. სინამდვილეში ბერძნული ცეკვა სახელწოდებით - სირტაკი, არ არსებობს, იგი ხასაპიკოს (ფერხულის მსგავსი ცეკვა) გავლენითაა დადგმული, თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს. ენტონი ქუინის საუკეთესო როლი და ფანტასტიური ნაწყვეტი ფილმიდან.  

  

„ქალი და მამაკაცი", კლოდ ლელუშის ფილმი. ანუკ ემე და ჟან-ლუი ტრენტინიანი, კომპოზიტორი ფრანსის ლეი.

„მაღალი ქუსლები", პედრო ალმადოვარი. ჩემი უსაყვარლესი ფილმი, ფანტასტიური საუნდთრეკით. სიმღერას ესპანელი მომღერალი, მარია ლიზ ქასალი ასრულებს (იმედია გვარი სწორად დავწერე). ერთი საინტერესო დეტალი მათთვის, ვინც სათაურებს განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებს. როგორც ჩემმა ერთმა ესპანელმა ნაცნობმა ამიხსნა, ფილმის სათაურის ზუსტი თარგმანი დაახლოებით ასეთი უნდა იყოს: „მაღალი ქუსლების ხმა, რომელიც გამუდმებით ისმის".

კიდევ ერთი ალმადოვარი. ამჯერად „დაბრუნება". ესტელა მორენტეს შესანიშნავი, „ძალიან ესპანური" ხმა  :)

„გუნდის მომღერლები", კრისტოფ ბარატეს შესანიშნავი ფილმი, რომელსაც ჩემი აზრით სკოლებშიც უნდა აჩვენებდნენ სხვა ფილმებთან ერთად. ეს სცენა განსაკუთრებით მიყვარს.  

„როზმარის ბავშვი", რომან პოლანსკის მისტიკური თრილერი, გადაღებული აირა ლევინის რომანის მიხედვით. საუნდთრეკის ავტორი პოლონელი კომპოზიტორი, ქშიშტოფ კომედა. სისხლის გამყინავი მუსიკაა, ძალიან უხდება ფილმს და მართალია ცოტა არ იყოს უადგილოდ მეჩვენება ამ ჩამონათვალში, მაგრამ დიდ პატივს ვცემ ამ ჟანრს :) 

ცოტა გავხალისდეთ :) „სამი კაკალი კონკიასათვის", ცნობილი ზღაპრის ჩემი აზრით საუკეთესო ეკრანიზაცია. ეპიზოდი და მუსიკა, რომელიც რამდენიმე წუთით ბავშვობაში მაბრუნებს :) 

და გემრიელი ლუკმა ბოლოსთვის. ფილმი, რომელიც ჩემს ყველა დეპრესიას შველის, ვიმ ვენდერსის „ცა ბერლინის თავზე", ნიკ ქეივის არაჩვეულებრივი სიმღერით სრულდება.

რათქმაუნდა კიდევ ბევრი ფილმია, რომლის საუნდთრეკებიც ძალიან მიყვარს,  მაგრამ ამჯერად საკმარისია.  სიმოვნებით მოვუსმენდი ბლოგერების საყვარელ საუნდთრეკებს. რამდენიმე ადამიანს დავთაგავ, დარწმუნებული ვარ ძალიან მაგარ კინომუსიკას მოვუსმენთ ანუშკასთან, მთვარის კლუბთან, მოლი ბლუმთან, სქოლიოზიან ემბრიონთან, ზუ.გესთან, პარანოიდთან, შორენთან და ნებისმიერ ბლოგერთან, რომელსაც ამაზე წერა მოუნდება.